Studie gaat voor

28-09-2021

Dit kan voor voorlopig misschien mijn laatste blogpost zijn, ik weet het nog niet helemaal zeker. 

Gisteren was mijn eerste lesdag opnieuw. Op campus... EINDELIJK. Halfweg mijn eerste jaar kwam corona mijn studentenleven helemaal in de war gooien. Plots was alles online te doen, alles was chaos, iedereen had die onzekerheid. Het leven achter de computer wende snel als introvert, maar na enkele maanden begon het toch lastig te worden. Niet de sociale contacten, want die had ik nog dankzij mijn werk. Maar ik had zoveel moeite om mij te concentreren. Mijn dochter zat toen ook thuis omdat de opvang dicht was wegens enkele besmettingen. Ik gaf nog borstvoeding. Ik heb mijn eerste jaar doorgebracht tijdens de blok met een baby aan de borst, tussen de studieboeken, voor een schermpje. Vaak. Ik deed (doe) alles alleen. Ze kon nergens naartoe, want ik heb geen netwerk waar ik op kan rekenen. Ik kon niet relativeren bij mijn medestudenten want die zitten in een totaal andere leefwereld dan ik. Zij denken aan studeren als ergste factor, aan uitgaan, aan relaxen, studentenwerk, whatever... Ik had andere zorgen. 

Voor mijn hogere studies had ik een gewone job in een kledingwinkel. Ik heb dat 8 maanden gedaan en dik tegen mijn goesting. Is dit wat ik echt wil doen mijn hele leven? Een job van 10:00 tot 18:00 met een omgeving waar je je totaal niet thuis voelt. Ik begrijp nog steeds niet waarom leedvermaak en roddelen de grootste hobby is van winkelmedewerkers. Ik moest trager werken omdat er anders geen werk genoeg was voor mij de hele dag. What? 
Na 8 maanden werken aan een shit-loon, puzzelen om opvang te vinden voor mijn baby, kolfpauzes om melk te hebben voor mijn baby had ik niet omdat ik nog niet lang genoeg werkte (of zo) en deed ik dus in mijn minimale pauzes. Ik stond ongelukkig op en ging ongelukkig en doodmoe slapen. Mijn hoofd was mentaal op van de verveling. Maar ik had het geld nodig om te kunnen studeren, aangezien niemand anders mij daarin wou helpen. Uiteindelijk in juli of augustus toch maar besloten dat ik wou verder studeren. Ik ben veel te slim/geek om dit werk te blijven doen. Met een bang hartje naar de opendeurdag gegaan waar ik al direct vreemd bekeken werd als jong meisje met een baby in de draagzak (ik kon ze nergens achterlaten). 'Gaat dat wel lukken? Het is echt wel zwaar genoeg' 'Misschien eerder afstandsonderwijs opteren'... Nee nee nee. Ik wil echt een hoger diploma. Ik wil niet worden zoals iedereen in de familie zonder diploma, aan de armoedegrens. Ik wil beter doen dan dat. Met mijn laatste geld dat ik had, heb ik mijn studieboeken gekocht. Ik twijfelde nog steeds, ik had huilbuien, was eenzaam, probeerde het weg te steken als ik mijn dochter vast had en twijfelde of ik wel het juiste deed en of ik wel een goeie moeder was door terug te studeren. Want dat zou betekenen dat ik haar nauwelijks zou zien. 

Ik ging gaan studeren. De eerste weken wist ik niet wat mij overkwam. Als je van beroepsonderwijs komt, wat ik overigens moest van mijn moeder, overvalt hoger onderwijs je enorm. Ik had paniekaanvallen, sliep nauwelijks, en was altijd bezig met studeren, studeren en studeren. Met of zonder baby in mijn armen. Ik moest overal bijbenen om te kunnen volgen. Waar andere studenten al een mooie basis hadden van uit het middelbaar (o.a. anatomie, biologie, statistiek), moest ik alles thuis nog extra opzoeken en instuderen. Huilen, huilen en huilen. 
Het helpt dan ook niet als je een van de weinige bezoekjes bij je moeder doet en ze niet eens vraagt hoe het gaat met de studies. En als ik er zelf eens over begon in hoop dat ze het zou oppikken, dan zei ze 'ah, ik dacht dat je dat niet ging volhouden en dat je al gestopt was.' Pijnlijk. Ik heb tot vandaag niet meer over mijn studies gepraat en ze weet waarschijnlijk tot vandaag niet eens dat ik nu al in het derde jaar zit. 

Ik had nog nooit examens gehad in mijn leven, en toen die eerste examenperiodes eraan kwamen stond ik op het punt van op te geven. Boeken van 800 pagina's van buiten blokken, terwijl je nauwelijks Engels kan is verschrikkelijk. Mijn baby werd op dat moment nog minstens elk uur van de nacht wakker voor een andere luier, voor borstvoeding, voor mama-huid te voelen, omdat ze bang was... Om 6 uur was het dan tijd om op te staan, om haar klaar te maken en naar de opvang te brengen. Dan blokken, tussendoor werken (nog gewoon werk) en weer blokken om dan daarna opnieuw de mama-shift over te nemen en alles opnieuw te doen. Mijn huis was een rommel, ik was doodmoe en nam elke dag oppeppende medicijnen om door alles te geraken. Er was nauwelijks tijd om te eten (en ik had er ook nauwelijks geld voor), mijn kleine slorpte mij letterlijk en figuurlijk leeg, en ik was super mager. But hey, toen ik mijn punten terug kreeg was ik zo verbaasd en blij. Ik had alleen maar 18-en gemiddeld. Voor een 'BSO-studentje', een mama die alles alleen doet, een werkstudent met een volledig huishouden en een baby was dit een mirakel. Helaas kon ik mijn blijdschap met niemand delen. 

En dan kwam corona. Ik kon opeens nergens meer werken want alles zat vast. Hier weer mama paniek want ja, hoe ga ik alle kosten betalen en voor mijn dochter zorgen? Dan dacht ik weer aan vroeger. Het sekswerk waar ik al een lange tijd uit was omdat ik er in slechte omstandigheden in verzeild was geraakt. Zo lang getwijfeld. Zo lang gedacht 'verlaag ik mijzelf weer tot dat?'
Ik heb dan toch weer een advertentie aangemaakt, en kreeg onmiddellijk een vollopende mailbox. Ik begon kleinschalig met af en toe eens een uur of half uur af te spreken. Ook in de auto deed ik dates. Want het was lockdown en bijna niemand kon verantwoorden waarom die buiten was, dus een half uur in de auto was toen wat ik zowat het meeste gedaan heb. Ik had toen veel gehuild. Waar ben ik toch weer allemaal mee bezig? Na loop van tijd was er weer meer en meer mogelijkheid om op hotel af te spreken. Het hotel waar ik toen ging was zogezegd gesloten, maar achter de deuren waren ze wel nog open voor sekswerkers die vooraf lieten weten dat ze kwamen. Ik elke dag op en af met mijn fiets naar daar want een auto had ik toen nog niet.
Een half uur werd een uur, en een uur werden meerdere dates per dag. Ik begon steeds vaker vaste mensen terug te zien, en dat maakte het werk wel draaglijker. Het was een grote wenningsperiode om opnieuw die job te doen. Het mentale aspect wordt zo vaak onderschat als je jezelf tegen betaling 'geeft' aan iemand anders die je niet/nauwelijks kent. Misschien denken mannen daar gewoon anders over, maar als vrouw is dat echt geen evidentie. Maar goed, het geld stroomde plots binnen en ik had ondanks alles weer meer ademruimte op financieel gebied. Ik moest mijzelf niet meer in alle bochten wringen om mijn studie-werk-mamaleven te combineren. 1 date was al genoeg om een week rond te komen. De rest was bonus. In tegenstelling met de eerste periode dat ik sekswerk deed, spaarde ik nu alles wat ik kon missen. Ik ging eindelijk eens nieuwe kleren kopen voor mijn dochter. Ik kocht toen alles tweedehands of via OCMW en weggeefbanken. Nu kon ik dat eindelijk zelf doen. Mijn zelfvertrouwen kreeg ondanks het 'weggeven van mijn lichaam' een grote boost. Ik zag (en zie) het als een grote opoffering voor mijn dochter om dit werk te doen. Mijn job was flexibel, en makkelijk in te plannen rondom mijn geroosterde lessen aan hoger onderwijs. 

De lange nachten van mijn dochter bleven, en de zware studies ook. Het mentale aspect van mijn job werd steeds beter te verdragen. Na enkele weken kon ik het mentaal aan om voor mijzelf zo nu en dan ook eens iets extra te kopen (zoals kleren, een nieuwe telefoon). Ik heb daar erg lang moeite mee gehad omdat ik elke €50 euro bekeek als 'ik heb die erge dingen moeten doen met die klant'. Voor mezelf alles zo goedkoop en zo min mogelijk, en voor mijn dochter mooie merkkleding en het speelgoed dat ze wou. 

En ik slaagde weer voor al mijn examens met opnieuw een gemiddelde van 18/20. Ik had een herexamen omdat ik toen doodziek was voor mijn laatste examen. Mijn dochter was toen ook ziek (ze is altijd ziek tijdens mijn examens). Maar ik had 3 maanden vakantie op dat ene herexamen na. En het was een van mijn lievelingsvakken dus het kon niet beter. Ik werkte volle bak om een mooi reserve te hebben zodat ik het schooljaar nadien meer op mijn gemak zou zitten. Ik begon strategisch na te denken over mijn doelen die ik wou bereiken en hoe ik alles gemakkelijker kon maken voor mezelf. Ik werkte die vakantie dag in dag uit, deed af en toe eens een leuke uitstap met mijn dochter die ik voordien niet kon permitteren. Ik deed mijn praktische lessen van mijn auto en spaarde voor een leuke, kleine auto. 

Mijn tweedejaar startte helaas opnieuw volledig online omdat we nog steeds in lockdown zaten. Gelukkig waren er de lesopnames waardoor ik nog flexibeler kon werken en voor mijn kind kon zorgen. Ik zat al meer comfortabel dan voordien. Het niveau wordt natuurlijk elk jaar wat opgeschroefd, maar het was doenbaar. De examens waren in dit jaar wat minder dan het jaar ervoor, maar nog steeds gemiddeld een 16/20, dus daar was ik best tevreden mee. Ik heb zowel in het eerste als in het tweede semester wel telkens een vak laten liggen om de zwaarte aan te kunnen. Want mijn dochter was soms weer lange periode thuis door coronagevallen in de opvang en het was moeilijk om dit te compenseren anders. Ondertussen groeide mijn succes op mijn werk ook. Waar ik tot ervoor steeds voldoende afspraken had, werden het er steeds meer waardoor ik steeds meer werk had om te antwoorden dat ik niet meer kon. Velen begrepen dat, maar anderen werden dan gemeen, of pushen door om ervoor te zorgen dat ik toch een les liet vallen. Soms lukte dit, maar op den duur moest hier echt een stopknop op komen want ik verwaarloosde mijn lessen. En geld is niet prioritair op mijn studies. Ik had dan ook mijn stage en ik leerde een hele andere versie van mezelf kennen. Ik ben zelf zeer introvert in mijn privé leven. En aangezien ik een sociaal beroep studeer, moest ik hier veel energie bijsteken om mij aan te passen. Ik slaagde maar net, maar was toch wel blij dat het gelukt is. Ondanks dat de stage is geëindigd in een coronalockdown (inclusief witte pakken). 

Deze voorbije vakantie zat ik echt op mijn gemak. Naast mijn herexamen en taak die ik moest maken heb ik veel kunnen doen wat ik graag eens wou doen. Mijn herexamen was opnieuw een 18/20. Mijn taak heb ik laten liggen tot volgend jaar (waar ik nu al spijt van heb). Ik heb een mooie reis gemaakt naar Ibiza. Heb véle uitstapjes gemaakt met mijn dochter voordat mijn laatste jaar begon. Ik ben hier toen ook begonnen met Onlyfans. De hype is ondertussen aan het overwaaien, maar ik heb er toch een mooi spaarcentje aan overgehouden. Alhoewel het echt wel een fulltime job op zich is. Velen begrijpen dat niet en zien het gewoon als 'een paar fotokes plaatsen', maar er kruipt echt wel veel energie in. Voor ik het wist was ik er dag in dag uit mee bezig. Foto's maken, afspraken voor fotoshoots regelen, foto's bewerken en plaatsten, boeiende tekstjes bijzetten, chatten, creatief zijn en hopen dat niemand wegloopt. Ik was vaak tot in mijn bed 's avonds laat bezig met antwoorden op berichten. Het was een enorme energievreter tot het slechte nieuws over Onlyfans kwam, nl dat ze erotische content gaan verbieden. Direct vele volgers minder, en ondanks ze hun beleid toch teruggeschroefd hebben hadden ze besloten om geen gewone bankcontact betaling meer te aanvaarden. Resultaat? Nog eens gigantisch veel mensen weg want velen hebben in België geen kredietkaart. Op zicht vind ik dat zo erg niet. Ik verdien nog steeds het meeste met afspreken, en zie alles online als bonus. Ik heb weer meer rust en kan nu focussen op de echte reden waarom ik Onlyfans had aangemaakt, nl contact met (potentiële) afspraken hebben. Ik doe het nu rustiger aan daar, tot ik weer energie genoeg heb om daar weer meer op te zitten. 

Nu start ik mijn derde jaar. Ik heb het gevoel dat ik een slechte start maak. Plots kwam alles zo dichtbij en kreeg ik mails, en nog zoveel met mega veel informatie over stage dat in orde moet gemaakt worden, en de bachelorproef start blijkbaar ook al in het eerste semester. Bij het kiezen van het onderwerp voor de bachelorproef had ik ook weer een dilemma met het ouderschap. Ik moest haar van school halen, en tegelijk moest ik online de keuze van mijn onderwerp ingeven. Tegen dat ik thuis was met mijn treuzelende kleuter waren alle onderwerpen die ik interessant vond al ingenomen. Dit is een grote tegenvaller voor mij aangezien het onderwerp ik nu heb echt niet bij mijn interesses ligt. Maar goed, we maken er het beste van zeker. 

Gisteren was dus mijn eerste lesdag, on campus. Weer een hele aanpassing. Ik ben een aantal jaar ouder als de rest en heb zoals eerder gezegd een volledig andere leefwereld dan de medestudenten. Hierdoor zal het weer een hele aanpassing zijn om aansluiting te vinden in het sociale leven. Straks is opnieuw mijn eerste stagedag, op dezelfde plaats als waar ik vorig jaar was. Ik ben daar tot begin januari, 4 dagen in de week. Het is een zware stage, met een zware doelgroep maar ik veronderstel dat dat wel goedkomt. Het zullen vermoeiende maanden worden, en ik blijf met een overvolle mailbox zitten met mails waar ik niet op kan antwoorden omdat ik gewoonweg geen tijd en/of plaats heb. Met het aantal vragen die ik krijg, zou ik 20 uur per dag moeten werken, elke week, om aan iedereen zijn vraag te kunnen voldoen. En ik heb welgeteld 4 uur per week de tijd om te daten. Zoals je merkt is dit dus niet haalbaar. Zo dus sorry als ik (nog) niet reageer op uw mail. Ik heb ze allemaal al gelezen, maar ik zet ze allemaal opnieuw op ongelezen met 'ik beantwoord dat later wel', en het komt er nooit van. Da's dan naast de tientallen mails per dag die ik krijg van mensen die niet eens de moeite doen om alle informatie op mijn website te lezen, de klootzakken, de onderhandelaars, de wanhopigen, ... 
Nu ga ik mij naast alles ook focussen om mijn kleine meid een leuke verjaardag te bezorgen. Dit is een leuke bezigheid omdat het mij wel het gevoel geeft dat ik een capabele moeder kan zijn. Het moederschap is zo vermoeiend maar o zo mooi. Echt elk vrij moment ben ik bezig met haar. Ik laat alles vallen als die mooie prinses met haar grote bruine kijkers naar mij kijken en met een vragende toon 'mamaaaa?' roept om samen te spelen, kleuren, knutselen, fietsen... Alles draait gewoon rond haar en daar geef ik alles voor over. 

Gelukkig krijg ik ook super veel lieve berichtjes en die helpen mij er op moeilijke momenten wel wat door. Maar 't is moeilijk soms. 

X Belle

Support mijn werk aan de hand van een geschenkje van de wishlist of tip via PayPal.